వరుసలుగా దివ్వెలన్ని వెలిగించుటె దీపావళి
వరుసలతో బంధుత్వము మొలిపించుటె దీపావళి
చీకట్లను కాల్చలేని ప్రమిదలున్న ఫలమేమిటి
బతుకుబాట కైకాంతులు ప్రసరించుటె దీపావళి
సమాజగతి మార్చాలని కలలుగంటూ కూర్చొకుండ
తోటివారి కనులుతుడుచి నడిపించుటె దీపావళి
చెలికాల్లతొ చిందులేసి కాలమెల్ల బుచ్చకుండ
ప్రగతికోరు పథములకై గాలించుటె దీపావళి
చుక్కలతో పోరునట్లు దివ్వెలుంచు కవిశేఖర
అవెలుగుల అమవసనిశి మరిపించుటె దీపావళి
విరిసిననీ కన్నులలో వెన్నెలలే దాగెనేమొ
ముసిరిన ఆ మబ్బులలో వాహినులే దాగెనేమొ
చిరునవ్వులు వెలిసిపోయి చిన్నబోయె చెలిమోము
సరసపుహృది లోతులలో వేదనలే దాగెనేమొ
సింగిడులై ఆకసాన సీతాకోక చిందులేయ
సొగసులొలుకు చెలిదేహము పూవనమే తలచెనేమొ
భూమాతకు పచ్చకోక చుట్టాలని యాతనేల
తనువణువూ కోకొల్లలు వలువలనే దాచెనేమొ
చీకటంత శూన్యమనుట భావ్యమౌన కవిశేఖర
మస్తిష్కపు దొంతరలో యోచనలే దాగెనేమొ
వెన్నెల వాకిళ్లు తెరిచి పిలుస్తోంది ఆకాశం
చుక్కల ముగ్గులు పరిసి నిలుస్తోంది ఆకాశం
మనుషుల బంధించేందుకు కులమతాల కంచలేల
జీవులకంతకు నీడగా నిలుస్తోంది ఆకాశం
కలిమిలేముల పేరట కలహమ్ములు మనకెందుకు
నూలుపోగు లేకుండనె పిలుస్తోంది ఆకాశం
ఘర్షణ లేకుండా ఘనత సాధించుట సాధ్యమౌన
కరిగిన మబ్బులె నీరుగ కురుస్తోంది ఆకాశం
ప్రసవ వేదనల ఫలితం తెలియనిదా కవిశేఖర
మదనానంతర కవితె గెలుస్తోంది ఆకాశం
బంగరు కాంతులు జిమ్మే వేకువంటే నాకిష్టం
పొగ మంచై పైకెగసే వెల్లువంటె నాకిష్టం
వెన్నెలంత దాచుకున్న చిన్నదాని మోముపైన
జారిపడే దరహాసపు అలలంటే నాకిష్టం
పచ్చదనపు చిరునామై చిగురించిన తరులసిగల
అరవిరిసీ సౌరులొలుకు విరులంటే నాకిష్టం
రైతు చెమట బిందువులతొ దాహర్తిని తీర్చుకొని
పైరులుగా రాశివోసు సిరులంటే నాకిష్టం
నీలిమబ్బు తనువిరిసిన మెరుపుకన్న కవిశేఖర
నిశిరాతిరి దారిజూపు చుక్కలంటె నాకిష్టం
చిరునవ్వే పలకరింపు చిరునామగ బతకాలి
కనుచూపే తోటివారి కాదరణగ నిలవాలి
ఊసుపోని మాటలతో నిలువదులే స్నేహమ్మిల
ఆపదలలో నాచెలిమికి చేయూతగ మిగలాలి
నిశిరాతిరి బూచిజూపి భయపెట్టకు భావినలా
పథమునడుచు అడుగులెంట ప్రదీపికగ వెలగాలి
అనంతమౌ పయనంలో నీరసించి నిలువనేల
చిక్కులన్ని విప్పుకుంటు చక్కగ నువు నడవాలి
కవ్వింతల వలపుఝరిలొ మునుగుటేల కవిశేఖర
నొప్పించక మెప్పించుచు ఇరుమనసులు మురవాలి
నీ నవ్వే హరివిల్లయి విరిసింది నా మదిలో
నీ కినుకే జడివానై కురిసింది నా మదిలో
నా తలపులు నీ ఊసుల కంచెలుగా మారెనుచెలి
నే గాంచిన నీరూపము మెరిసింది నా మదిలో
ఆమనదిగొ వస్తుందని ఆకులన్ని రాల్చినాను
నీరులేని ఎండమావి పరిసింది నా మదిలో
జతకట్టే సమయమ్మని కోయిలమ్మ కూయనేల
విరహపు ఆ వేదనయే విసిరింది నా మదిలో
భావిజూసి ఆశపడుతూ బతకవలెను కవిశేఖర
కాలగతిన కలలెన్నో పరిచింది నా మదిలో
సర్రాసు వోతున్న
సాహితీ నావకు సెక్కలగుల జేసి
ప్రజల దిక్కు నిలవడి
ఉద్యమానికి ఊపిరిలూదిన చైతన్యమతడు
వరుగులైన బడుగుజీవుల
పిరికి గుండెల్లో పాతరేసుకున్న భయాన్నికడిగేసి
దైర్నం నింపి
గడ్డిపరకలతో కవాతు
జేయించిన జవానతడు
మొద్దు నిదుర వోతున్న మొగోళ్ళను
నా గొడవతో సోయికి దెచ్చి
కత్తులే కాదు కలాలూ
యుద్దం చేయగలవని ఛాటిన ధీరుడతడు!
ఎన్నంటిన డొక్కల జూసి ఏడ్సి
ఎగతట్టి
ఆకలికేకల దాపున
అన్నపు కుప్పలు వోసిన ఆప్తుడతడు!
నాజీలసొంటి నిజాముల
నిరంకుశానికి నిలువు నిత్తారం
దుఃఖంల మునిగిన
ప్రజలకన్నీళ్లు తుడిచే బంధువతడు!
స్వార్థమించుకలేని సన్యాసి
పదవులకూ పైసలకూ లొంగని బైరాగి
సాటిమనుషుల పాపాలుకడిగే జీవనది
నెర్రెలు గొట్టిన పేదల గుండెల
ఆర్తి దీర్సిన గుండెతడి
ఉద్యమమే ఊపిరిగా బతికిన వస్తాదు
అమ్మభాషకూతమిచ్చిన పలుకుబడి
ప్రజల గోడును
పాటలుగా పలికించే ప్రజాకవి!
ప్రజల మెదళ్ళను తొలిసే మొగిపురుగులు
తను రాల్చిన సిరాచుక్కలు !
ఫిరంగి కలం నుంచి
రాలిన అగ్గి పరాటలు
అతని అలోచనల జాలువారిన కవితలు!
వెైరుధ్యాలు, వైవిధ్యాలు లేని
తెలంగాణ స్వాప్నికుడతడూ!
దౌర్జన్యాలనూ, దోపిడీలను
నిరసించి నినదించిన ఆక్రోశమతడూ!
అవినీతి చీకట్లను
చీల్చిన పొద్దు పొడుపతడూ!
తెలంగాణీయుల గొడవను తనగొడవగా
తెలంగాణ ప్రజలనే తనబలుగంగా
సాటిమనుషుల సవాళ్లను
తననెత్తిన మోసిన ప్రజలమనిషి కాళోజీ !
